ตามรอยคำว่า”ศิลปะ”-เรื่องที่มากกว่าการวาดภาพ

หลายคนคงคุ้นเคยกับคำว่า “ศิลปะ” เป็นอย่างดี เพราะเป็นคำที่เราได้ยินมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว ศิลปะนั้นหมายถึง ผลแห่งความคิดสร้างสรรค์ของมนุษย์ที่แสดงออกมาในรูปลักษณะต่าง ๆ ให้ปรากฏซึ่งสุนทรียภาพ ความประทับใจ หรือความสะเทือนอารมณ์ ตามประสบการณ์ รสนิยม และทักษะของบุคคลแต่ละคน จากความหมายดังกล่าวเป็นเพียงแค่นิยามที่ใครคนใดคนหนึ่งเขียนขึ้นมา เพราะจริง ๆ แล้วความหมายของศิลปะได้ถูกตีแพร่ไปหลายรูปแบบ ตามทักษะและความเข้าใจของคน ๆ นั้น

มนุษย์เป็นคนสร้างสรรค์ศิลปะออกมา เปรียบได้กับตัวแทนของบุคคลนั้น ๆ หลายครั้งที่จิตรกรสื่ออารมณ์ ความรู้สึก และความคิด ณ ช่วงเวลาหนึ่งผ่านผลงานของตัวเอง แฟน ๆ ของเหล่าศิลปินก็เลือกที่จะเสพผลงาน โดยแท้จริงแล้วพวกเขากำลังเสพจิตวิญญาณของผู้รังสรรค์ต่างหาก ศิลปะเกิดขึ้นมาอย่างยาวนาน ตามการมีอยู่ของมนุษย์ ผลงานชิ้นแรกที่มนุษย์สร้างขึ้นก็อยู่ในช่วงก่อนประวัติศาสตร์ การเขียนฝาผนังถ้ำก่อกำเนิดขึ้น แล้วการเขียนผนังถ้ำบ่งบอกอะไรแก่พวกเราบ้าง

ถ้าเราอ้างกันด้วยตามหลักวิทยาศาสตร์แล้ว มนุษย์ใช้สมองซีกขวาในการจิตนาการ ใช้ความรู้สึกนำทาง การริเริ่มเขียนผลงานของมนุษย์ ณ ขณะนั้น คือก้าวสำคัญที่ทำให้มีงานศิลป์มากมายให้เราได้ชมเชยในทุก ๆ วันนี้ งานศิลปะถูกพัฒนาอย่างต่อเนื่อง มีหลายยุคหลายสมัย แต่ละยุคก็จะถือกำเนิดศาสตร์ใหม่ ๆ ที่อยู่ในกรอบของศิลปะเสมอ เราพูดได้อย่างเต็มอกว่าศิลปะถูกตีคู่มากับประวัติศาสตร์ นักโบราณคดีสืบหาเรื่องราวในอดีตได้จากหลักฐานที่มนุษย์ได้สร้างไว้ ถ้าหากไม่มีศิลปะ เผ่าพันธุ์ของมนุษย์ก็คงจะถูกลบเลือนไปตลอดกาล ไม่มีร่องรอยของอารยธรรมโบราณให้เราได้สืบทอด เรียนรู้ และหลงใหลไปกับมัน

เรามีอารยธรรมศิลปะ

ในปัจจุบันนั้นศิลปะถูกให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก เราสามารถสังเกตได้จากการมีหอศิลป์ หรือพิพิธภัณฑ์เก็บรักษาของล้ำค่าอย่างดี เพราะของเหล่านี้ไม่สามารถตีหามูลค่าไหน ๆ ได้ เปรียบดั่งคุณค่าทางจิตใจและวัตถุ แต่ข้อจำกัดของศิลปะก็ยังมีอยู่มากมายบนโลกนี้ ประเทศที่เจริญแล้วเท่านั้น ที่จะให้ความสำคัญแก่งานศิลปะ เช่น สหรัฐอเมริกา, อังกฤษ, ฝรั่งเศส หรืออิตาลี

กลายเป็นเรื่องน่าเศร้าอย่างมากที่บางครั้งคนที่รักในศิลปะ ไม่สามารถเข้าถึงการเรียนรู้แบบจริงจังได้ ทำให้พวกเขาต้องตัดโอกาสและความฝันของตัวเองไป โดยเฉพาะในประเทศไทยที่การวัดคุณค่าทางงานศิลป์ยังเป็นเรื่องที่ไม่แพร่หลายเอาเสียเลย ศิลปินหลายคนไม่สามารถเบิกทาง เบิกโอกาสของตัวเองให้ถึงที่สุดได้ ไม่สามารถพัฒนาฝีมือส่งออกได้ เป็นเรื่องน่าเศร้ามาก บางทีประเทศของเราอาจจะมีศิลปินที่เก่งกาจระดับโลกก็เป็นได้